Human Performance Code › De acht schakels › Routines
HPC-02
Je brein maakt geen onderscheid tussen een goede en een slechte routine. Het automatiseert wat je herhaalt.
Gedrag, geen gevoel. Dit is wat anderen zien als routines je zwakste schakel zijn.
Lees het hele model in de white paper. Download gratis
Een routine is een reeks handelingen die je zo vaak herhaalt dat je er niet meer over nadenkt. Een patroon is het grotere geheel: de verzameling routines, gewoontes en onbewuste keuzes die samen de richting van je leven bepalen. Tandenpoetsen is de routine. Hoe je omgaat met zelfzorg, discipline en structuur is het patroon eromheen.
Het mechanisme eronder is energiebesparing. Het brein herkent patronen en automatiseert ze, omdat dat goedkoper is. Hoe vaker je iets doet, hoe sterker de verbinding wordt. De versterker staat altijd aan en weegt niets. Wie niet bewust kiest wat er versterkt wordt, laat dat over aan omgeving, emotie en gemak.
Er lopen twee routes van waarnemen naar doen. De korte lus gaat rechtstreeks: er gebeurt iets, je reageert, er komt een resultaat, en dat resultaat bepaalt of je diezelfde reactie de volgende keer weer inzet. De lange lus zit ertussen en heeft vier stappen: waarnemen wat er feitelijk gebeurt, opties en gevolgen afwegen, bewust besluiten, en handelen. De lange lus is duur. Het brein wil er zo snel mogelijk vanaf door er weer een patroon van te maken.
Onder druk telt dit omdat het systeem dan terugschakelt naar de oudste lagen. Wie niet getraind is, valt terug in oude patronen. Wie wel getraind is blijft in het denkende deel, reguleert de stress en handelt vanuit logica. Van buiten lijkt dat op snelheid of talent. Het is herhaling. In een situatie zonder tijd om na te denken is het enige wat overeind blijft wat al duizenden keren is ingesleten.
Wat het oplevert is tweeledig. Continuïteit op de dagen dat het tegenzit, en vrijgemaakte capaciteit. Je hoeft niet elke dag opnieuw te beslissen of je gaat trainen of aan je project werkt. De energie die anders opgaat aan onderhandelen met jezelf, gaat naar het werk.
Je wordt niet wat je hoopt, je wordt wat je herhaaldelijk doet.
Tussen veertig en vijfenveertig procent van dagelijks menselijk gedrag verloopt volledig automatisch, zonder bewuste sturing.
Wood, W., Neal, D. T. (2007). A new look at habits and the habit-goal interface. Psychological Review, 114(4), 843-863. · Alle acht de bronnen en hun grenzen
Bijna de helft van je dag wordt dus niet beslist. Die wordt afgespeeld. De vraag is wie de opname heeft gemaakt.
Routines zijn de schakel die de andere zeven uitvoerbaar maakt. Identiteit en doelen leveren richting, routines leveren beweging. Zonder deze schakel blijft de bovenliggende schakel een voornemen.
Dat werkt ook terug. Wat je herhaalt wordt op den duur wie je bent, dus een oude routine houdt een oude identiteit in de lucht. En commitment dat elke dag opnieuw bevochten moet worden is nog geen routine. Routine is het punt waarop het commitment structureel is geworden.
Een hoge score op motivatie vangt dit het slechtst op van allemaal. Wie voor elke prestatie een gevoel nodig heeft dat komt en gaat, presteert zolang dat gevoel er is.
Stap nul is bewustzijn. Als je niet weet waarom je doet wat je doet, blijf je in dezelfde cirkel draaien. Noteer drie dagen lang elk moment waarop je iets doet zonder erbij na te denken: het eerste wat je doet bij het wakker worden, hoe je reageert op stress en kritiek, wat je eet zonder erbij stil te staan, welke excuses je jezelf voorhoudt.
Daarna een drietrap. Identificeren: wat is je automatische reactie en welke situaties zetten die aan. Onderbreken: een bewuste handeling die je dwingt te stoppen, vijf seconden stil, een ademhaling, of hardop benoemen dat dit het oude patroon is. Vervangen: welke nieuwe handeling komt ervoor in de plaats, herhaald tot het de standaard is.
Drie ontwerpregels voor die nieuwe routine. Hang die aan iets dat er al staat. Maak die in het begin zo klein dat falen niet kan. Maak de voortgang zichtbaar, want de positieve prikkel is wat het patroon vastzet. Consistentie weegt zwaarder dan intensiteit.
De stap die het vaakst wordt overgeslagen is de omgeving. Die is een stille programmeur. Staan de mensen om je heen al waar jij naartoe wilt, welke invloed hebben ze op je gewoontes, en welke prikkels houden je vast. Blijf je in een omgeving die je oude patronen aanzet, dan verander je tegen de stroom in.
De eerste stap is meten waar deze schakel staat ten opzichte van de andere zeven. Zolang je niet weet of routines je laagste zijn, is werken eraan een gok.